https://ayateghamzeh.ir RSS feeds for شعر فارسی آیات غمزه 60 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/2868/عشق-یعنی-کشک-یعنی-سنگ-پا#Comments 0 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=2868 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=2868&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/2868/عشق-یعنی-کشک-یعنی-سنگ-پا باز هم این مثنوی تأخیر شد<br /> شاعرش از غصه و غم پیر شد<br /> <br /> ای حسام الدین کچل فرزند من<br /> تو بپا شاعر نشی مانند من<br /> <br /> در هنر یا شعر اصلاً مایه نیست<br /> غیر سجع و صنعت و آرایه نیست<br /> <br /> چند ماهی چهره بی لبخند بود<br /> و سرم با تست و نکته بند بود<br /> <br /> مثنوی شرّش ز سرها کم نشد<br /> سال، نو شد شاعرش آدم نشد<br /> <br /> آدمیت واقعاً سخت است ها؟<br /> بنده هم همدرد هستم با شما!<br /> <br /> گرچه در ظاهر دو پا داریم ما<br /> توی اصلِ چار جا داریم ما!<br /> <br /> گر چه من با این اراجیف خودم<br /> آبروی مثنوی را برده ام<br /> <br /> مثنوی مادّی احمدی<br /> شر و ور باشد به جز چن درصدی!<br /> <br /> کرده ام با این زبان حلقوی<br /> پای خود را توی کفش مولوی<br /> <br /> بار سنگینی است روی دوش من<br /> گر دروغ است این، بزن تو گوش من<br /> <br /> هر چه باشد نمره اش ده یا که بیست<br /> شاعر این مثنوی بی کار نیست<br /> <br /> من زدم از وقت و تعطیلات عید<br /> دست شستم من ز دید و بازدید<br /> <br /> بهر این وقتی که بنمودم تلف<br /> بی گمان در ذهن خود دارم هدف<br /> <br /> سالها با زخم آمیزیده ام<br /> با درون خود گلاویزیده ام<br /> <br /> مغز برگیر و رها کن پوست را<br /> تا بیابی راه کوی دوست را...<br /> <br /> بگذریم آقا، کجا بودیم ما؟<br /> هیچ جا! علاّف و لنگ اندر هوا<br /> <br /> عشق که بحث قشنگ بعدی است<br /> باب پنج گلستان سعدی است<br /> <br /> من هنوز آواره و حیران بُدم<br /> توی دانشگاه سرگردان بدم<br /> <br /> بنده می جستم در این سیر و سلوک<br /> عشق را در بین مشتی کله پوک!<br /> <br /> تا بپرسم راز عشق و ازدواج<br /> تا نمانم این قدر من هاج و واج<br /> <br /> قاطر احساس من با عربده<br /> رفت سوی بوفه ی دانشکده<br /> <br /> مرکز اشراق گر باشد دمشق<br /> بوفه ی ما هست پایتخت عشق<br /> <br /> ما همه سیر از غذای بوفه ایم<br /> در حقیقت ما هم اهل کوفه ایم<br /> <br /> ساندویچ عشق و پیتزای هوس<br /> ای خدای دل! به فریادم برس!<br /> <br /> الغرض! آنجا جوانمردی سوسول<br /> را بدیدم، هیکلش چون نره غول<br /> <br /> پالتویی مانند پالان بر تنش<br /> چون هاپو، قلاده ای در گردنش<br /> <br /> تیپ هوی و متالیکا زده<br /> موی خود را روغن و ریکا زده<br /> <br /> می رسید از پک و پوز آن نگار<br /> بوی روح افزای عطر تار و مار!<br /> <br /> گفتم: &laquo;ای آن که هوس را بَرده ای<br /> مثل صابون دائماً کف کرده ای<br /> <br /> دیکته ی جان مرا تصحیح کن<br /> عشق را بهر دلم تشریح کن&raquo;<br /> <br /> شازده بعد از آن که خیلی ناز کرد<br /> آروغی زد و چنین آغاز کرد:<br /> <br /> داش من! خوب این که خیلی راحته<br /> عشق کار این حقیر هف خطه<br /> <br /> بنده هم سیگاری ام، هم پیپی ام<br /> بچه ی اطرافی می سی سی پی ام<br /> <br /> عشق یعنی موی خود را ژل زدن<br /> یک لگد بر سر، یکی بر دل زدن<br /> <br /> عشق یعنی کاکل رنگین شده<br /> عشق یعنی صورت آذین شده<br /> <br /> عشق یعنی طعم شیرین عسل<br /> آن دماغ گنده را کردن عمل<br /> <br /> عشق یعنی گونه ها را کاشتن<br /> ابروان خویش را برداشتن<br /> <br /> عشق جورابی است نوعش رنگ پا<br /> عشق یعنی کشک! یعنی سنگ پا<br /> <br /> عشق یعنی کوله و شلوار جین<br /> زیر چشمی هیکل ما را ببین<br /> <br /> عشق آمد ناخن ما لاک خورد<br /> دل تکانی خورد و مانتو چاک خورد!<br /> <br /> عشق یعنی بوی عطر و ادکلن<br /> تیپ زدن چون راکی و آلن دلون<br /> <br /> گرمی عشق از سشوار است و بس<br /> این متُد در جذب دلدار است و بس<br /> <br /> عشق یعنی زیر چشمی در کلاس<br /> یک نگاه از یک جوان بی کلاس<br /> <br /> عشق یعنی جزوه تان را می دهید؟<br /> در ردیف خود به ما جا می دهید؟<br /> <br /> عشق یعنی حرف های مسخره:<br /> &laquo;پارتی پس فردا شب یادت نره<br /> <br /> بنده محرابم بوَد ابروی تو<br /> جانمازم روسری موی تو<br /> <br /> مست و منگ عطر جوراب توام<br /> عاشق آن چشمک ناب توام<br /> <br /> پاشنه ی کفش تو تق تق می کند<br /> این سگ کوی تو وق وق می کند!<br /> <br /> آنچه مال من بوَد، مال تو باد!<br /> چشم من همواره دنبال تو باد<br /> <br /> عاشقان ساده و شوت توایم<br /> پاس کن ما را که مشروط توایم!<br /> <br /> کاش می شد اندکی درکم کنی<br /> چند ماهی باشی و ترکم کنی!&raquo;<br /> <br /> این چنین هر کس نشد عاشق، خل است<br /> هر که دوس دختر ندارد اُمّل است!<br /> <br /> با محبت، عشق راحت می شود<br /> عشق، راحت با محبت می شود!<br /> <br /> &laquo;از محبت خارها گل می شود&raquo;<br /> بی محبت شخص امّل می شود<br /> <br /> از محبت گاو، آدم می شود<br /> از محبت موز شلغم می شود<br /> <br /> از محبت نوش نیشی می شود<br /> از محبت موش پیشی می شود<br /> <br /> از محبت بربری گردد لواش<br /> جون تو، پس چی خیال کردی داداش؟<br /> <br /> از محبت یونجه شیرین می شود<br /> خوابگا، دارالمجانین می شود<br /> <br /> از محبت چشم ها نم می کشد<br /> چای عشق و عاشقی دم می کشد<br /> <br /> عشق در دل نقش آهو می کشد<br /> سرمه بر چشمان یابو می کشد!<br /> <br /> با موبایلی می شوی ناز و ملس<br /> بی محبت، نیستی در دسترس!<br /> <br /> از محبت می شود استاد نرم<br /> می دهد نمره ز روی حجب و شرم<br /> <br /> از محبت پاس می گردد دروس<br /> مرغ می گردد مقدم بر خروس!<br /> <br /> با تقلب عدل اجرا می شود!<br /> نمره ها پایین و بالا می شود!<br /> <br /> دارد اما این محبت ای عزیز<br /> دردسرهای درشت و خرد و ریز<br /> <br /> از محبت شخص پُررو می شود<br /> بچه ی لای پر قو می شود...<br /> <br /> چون شنیدم این همه نقض و غرض<br /> جوش آوردم، بگفتم کـ&laquo;ای مرض!<br /> <br /> بس کن آقا، هر چه قر دادی بس است<br /> خویشتن را هر چه جر دادی بس است!<br /> <br /> تو که احساس جوانی می کنی<br /> پس چرا جفتک پرانی می کنی؟<br /> <br /> تو نفهمیدی عزیزم عشق چیست<br /> آنکه من دنبال او بودم تو نیست!<br /> <br /> این اراجیفت برامان نان نشد<br /> بهر آتوسای ما تنبان نشد&raquo;<br /> <br /> با شمایم ای جوانان سوسول!<br /> بر حذر باشید از نفس فضول<br /> <br /> از حیا و عشق می نالد هوس<br /> کله ها را گول می مالد هوس<br /> <br /> عباس احمدی Wed, 25 Jul 2012 16:47:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:2868 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/2867/خوب-کجا-بودیم-هان-در-خوابگاه#Comments 2 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=2867 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=2867&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/2867/خوب-کجا-بودیم-هان-در-خوابگاه اول اشعار با نام خدا<br /> با سلامی خدمت اهل صفا<br /> <br /> باز هم این مثنوی تأخیر شد<br /> شاعرش از غصه و غم پیر شد<br /> <br /> نه تعصب دارم و یک دنده ام<br /> از گل روی شما شرمنده ام<br /> <br /> خوب...کجا بودیم؟ هان در خوابگاه<br /> با همان اوضاع خیط و افتضاح!<br /> <br /> من تعهدنامه را ضامن شدم<br /> در اتاقی فسقلی ساکن شدم<br /> <br /> ظهر و شب اصلاً رها می شد نماز<br /> صبح ها هم که قضا می شد نماز<br /> <br /> تا سحر شب زنده داری باب بود<br /> بدتر از آن، روزه خواری باب بود<br /> <br /> می زدند این بچه های شیک و پیک<br /> حرف هایی زشت و مستهجن، رکیک<br /> <br /> پیش خود گفتم: &laquo;وظیفه دیگر است<br /> امر به معروف و نهی از منکر است<br /> <br /> رنج بردن از بقیه تا به کی؟<br /> سوختم، آخر تقیّه تا به کی؟&raquo;<br /> <br /> گفتم: &laquo;ای نامردهای نره غول!<br /> ای رفیقان مشنگ شاسکول!<br /> <br /> زین عمل آیا پشیمان نیستید<br /> کافرید آیا؟ مسلمان نیستید؟&raquo;<br /> <br /> پاسخ ایشان به من این بود: &laquo;هو!<br /> گر شما ناراحتی، پا شو برو<br /> <br /> خود به کار خویش آگاهیم ما<br /> واعظ و مُلا نمی خواهیم ما<br /> <br /> واسه چی با اعصاب ما ور می روی؟<br /> بی خودی بالای منبر می روی<br /> <br /> مثل ما دل پاک باش و سر به زیر<br /> این قدر تو پاچه ی ما را نگیر<br /> <br /> شاد باش این عمر پن-شش روزه را<br /> جمع کن آقا تو کاسه کوزه را&raquo;<br /> <br /> الغرض بر چهره ها چین می زدند<br /> حرف &laquo;لا اکراه فی الدّین&raquo; می زدند<br /> <br /> چون چنین دیدم، بگفتم بی گمان<br /> دست باید شستن از این دوستان<br /> <br /> می شوم آسوده از شرک جلی<br /> می روم سمت مسلمانی، ولی<br /> <br /> یک رفیق کار دُرس نایاب بود<br /> دوستی هم بود اگر، ناباب بود<br /> <br /> بنده هم خوب از قضای آسمان<br /> دوست گشتم با یکی زین دوستان<br /> <br /> بود خوش تیپ تر ز دی.کاپریو<br /> چهره پژمرده، قیافه تابلو<br /> <br /> بنده را او برد همراه خودش<br /> تا بیفتم زود در چاه خودش<br /> <br /> در اتاقی تیره و مملوّ دود<br /> هیچ چیزی توی آن واضح نبود<br /> <br /> کم کمک تا چشم من عادت نمود<br /> چند خرس گنده را رویت نمود<br /> <br /> چشم هاشان از می عرفان خمار<br /> جملگی حلقه زده بر گرد یار<br /> <br /> &nbsp;یار ایشان معدنی از نور بود<br /> رُک بگویم: منقل و وافور بود!<br /> <br /> دور هم سن ایچ و باسلق می زدند<br /> دوغ می خوردند و آروغ می زدند<br /> <br /> زان میانه آدمی گردن کلفت<br /> رو به من کرد و به پند این گونه گفت:<br /> <br /> &laquo;گر تو خواهی اسب شادی هی کنی<br /> باید اینجا بی خیالی طی کنی<br /> <br /> ما هم از اول که اینجا آمدیم<br /> با امید و صد تمنا آمدیم<br /> <br /> درس هامان طرح آماری نداشت<br /> رشته مان آینده ی کاری نداشت<br /> <br /> حبس در این چاردیواری شدیم<br /> مدتی بگذشت و سیگاری شدیم<br /> <br /> کم کمک مأیوس گشتیم از تلاش<br /> عشق و عرفان پیشه کردیم؛ آره داش!<br /> <br /> بود غیبت کار ما در هر سِری<br /> دیگری می زد به جامان حاضری<br /> <br /> امتحان از بهر ما عشق و صفاست<br /> نیست غم چون که مراقب هم ز ماست<br /> <br /> تا تقلب هست، ما را بیم نیست<br /> مردتر از ما در این اقلیم نیست<br /> <br /> ما کجا حلّ ریاضی می کنیم<br /> در شب آن، &laquo;حکم&raquo; بازی می کنیم<br /> <br /> پس تو هم این حال را احساس کن<br /> چند واحد بی خیالی پاس کن&raquo;<br /> <br /> حرفشان اما به کام من نبود<br /> این کژی ها در مرام من نبود<br /> <br /> گفتم:&laquo; ای شیره کشان! اف بر شما!<br /> ای مفنگی ها! بسی تف بر شما&raquo;<br /> <br /> پشت پا بر مستی و افیون زدم<br /> زان اتاق شب زده، بیرون زدم<br /> <br /> پیش خود گفتم: &laquo;بپرسم راز جان<br /> از یکی از بچه های درس خوان&raquo;<br /> <br /> با دل بشکسته و پای چلاق<br /> در زدم، وارد شدم در یک اتاق<br /> <br /> دیدم آنجا چهره ای چون آفتاب<br /> گشته پنهان پشت کوهی از کتاب<br /> <br /> فارغ از هر هفت تا عالم شده<br /> روز و شب در پشت میزش خم شده<br /> <br /> لاغر و زار و دو چشمش عینکی<br /> چهره ی او زرد و مویش پشمکی<br /> <br /> گفتمش: &laquo;هان ای انیشتین زمان!<br /> ای نثارت جزوه های بیکران!<br /> <br /> لطف کن بر من، منِ بی آبرو<br /> راه اقبال و سعادت را بگو&raquo;<br /> <br /> گفت: &laquo;ای آقا! سوال اصلاً مپرس<br /> من خودم بیچاره ام از من مپرس<br /> <br /> من به خرخوانی چو عادت کرده ام<br /> زین سبب ترک جماعت کرده ام<br /> <br /> فکر می کردم که درس ارث من است<br /> کار نیکوکردن از پر کردن است<br /> <br /> شیشه ی عمرم شده غرق غبار<br /> مونسم شد جزوه های بی بخار<br /> <br /> حال این سان خسته و پژمرده ام<br /> گر دماغم را بگیری مرده ام<br /> <br /> لیک ما را نیست چاره الغرض<br /> ترکُ العادت موجباتٌ للمَرض&raquo;<br /> <br /> چون بدیدم با خودم گفتم: &laquo;زکی!<br /> بود این بیچاره تر از اون یکی!&raquo;<br /> <br /> چون که بیرون آمدم از کوی او<br /> باز هم رفتم به قصد جستجو<br /> <br /> بعد کلی جر و بحث و قیل و قال<br /> با مدیر خوابگاه بی خیال<br /> <br /> گفت: &laquo;دارم یک اتاق اما بدان<br /> نیست کس را جرأت رفتن به آن<br /> <br /> یا ز جان خویشتن باید تو سیر<br /> گشته یا بازی کنی با دمب شیر&raquo;<br /> <br /> گفتمش: &laquo;ما را از آنجا باک نیست<br /> هر چه باشد، مملو از تریاک نیست<br /> <br /> من خودم اصل خلافم غیرتی<br /> ما همه شیریم، اما پاکتی!&raquo;<br /> <br /> گفتم این را و به سوی خوابگاه<br /> با دلی خوش رفتم اما دیدم آه...<br /> <br /> روی در بنوشته با خط سفید<br /> &laquo;ایست! باید با وضو وارد شوید!&raquo;<br /> <br /> بنده اما نه وضویی داشتم<br /> نه به چهره رنگ و رویی داشتم<br /> <br /> کپ نمودم لاجرم با ترس و لرز<br /> در زدم، وارد شدم در پشت مرز!<br /> <br /> چه اتاقی، شکل زندان اوین<br /> گرم و دم کرده چنان حمام فین<br /> <br /> چند آدم با لباس ورزشی<br /> آخر تیپ موجه، ارزشی<br /> <br /> زان میانه شخص نیکو جامه ای<br /> داد دستم فرم و پرسش نامه ای:<br /> <br /> &laquo;خواهی اینجا تو اگر ساکن شوی<br /> باید این اعمال را ضامن شوی<br /> <br /> قید کن اول تو شغل و نام را<br /> بعد هم پاسخ ده این احکام را<br /> <br /> کار و بار هفت جدت را بگو<br /> بازگو احوال خود را مو به مو<br /> <br /> در سیاست راستی یا که چپی<br /> فاش کن، هوی متالی یا رپی؟<br /> <br /> از کجا معلوم که موذی نیستی<br /> یا منافق یا نفوذی نیستی؟&raquo;<br /> <br /> گفتم: &laquo;آخر من جوانی آس و پاس<br /> شاعری گمنام و خنگ و ناشناس<br /> <br /> من نمی دانم خودم هم کیستم<br /> اهل تهرانم ولی رپ نیستم<br /> <br /> هان شما آیا مفتش نیستید؟<br /> یا که مأمور گزینش نیستید؟&raquo;<br /> <br /> زان میانه یک تن از آن چند مرد<br /> حرف من را با تغیّر قطع کرد:<br /> <br /> &laquo;چیست شعرت ای جوان لرزشی!<br /> عاشقانه گفته ای یا ارزشی؟<br /> <br /> از چه رو باز است نیش تو، بگو<br /> از چه کوتاه است ریش تو بگو؟&raquo;<br /> <br /> گفتم: &laquo;آخر این چه فکر است ای پسر!<br /> هر که ریشش بیش، دینش بیشتر؟<br /> <br /> من شما را صاف و صادق یافتم<br /> با اصول دین موافق یافتم<br /> <br /> لیک این افکار نارس خوب نیست<br /> آدم خشکه مقدس خوب نیست<br /> <br /> چهره ی دین را نسازید این چنین<br /> ترسناک ای بچه های نازنین<br /> <br /> اقتدا بر شیوه ی ملاعمر<br /> می کند افکار انسان را دَمَر<br /> <br /> با چماق اندیشه ها قُر می شود<br /> عقل، تسلیم تحجّر می شود<br /> <br /> حیف با این اعتقادات قوی<br /> گشته اید این گونه دور و منزوی&raquo;<br /> <br /> گفتم این را و زدم زان جا به چاک<br /> با دلی تنگ و نژند و دردناک<br /> <br /> گشت تیره بار دیگر روزمان<br /> بار دیگر خورد، آری، پوزمان<br /> <br /> مدتی آواره ماندم در وطن<br /> باغ بوتانیک* شد مأوای من<br /> <br /> روی شاخ یک درخت توسکا<br /> جا گرفتم من سر و پا در هوا<br /> <br /> جنگلی غرق پلنگ و خرس و فیل<br /> قوت من انجیر و توت و نارگیل<br /> <br /> داشتم کم کم چو طوطی می شد<br /> مثل مرد عنکبوتی می شدم<br /> <br /> مدتی این گونه مثل تارزان<br /> زندگی کردیم در حد توان<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> * باغ بوتانيک( Botanic Garden) به مکاني گفته مي شود که گياهان مختلف در آن جمع آوري و به طور طبيعي نگهداري مي شود.<br /> <br /> عباس احمدی Wed, 25 Jul 2012 06:21:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:2867 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/2866/درد-دانشجو-روایت-می-کنم#Comments 0 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=2866 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=2866&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/2866/درد-دانشجو-روایت-می-کنم اول اشعار با نام خدا<br /> با سلامی خدمت اهل صفا<br /> <br /> &laquo;نسل بعد از نسل بعد از من!&raquo;* سلام<br /> نسل شوت و نخبه و لمپن! سلام<br /> <br /> بشنو از من چون حکایت می کنم<br /> درد دانشجو روایت می کنم<br /> <br /> در هوایی سرد شعری گفته ام<br /> بشنوید، از درد شعری گفته ام<br /> <br /> &laquo;سینه خواهم شرحه شرحه از فراق&raquo;<br /> تا بگویم فرق خر را با الاغ!<br /> <br /> &laquo;هر کسی از ظنّ خود شد یار من&raquo;<br /> کرد کاه و یونجه اش را بار من<br /> <br /> &laquo;سرّ من از ناله ی من دور نیست&raquo;<br /> گر چه اصلاً سور و ساتم جور نیست<br /> <br /> شعر من معجونی از زخم دل است<br /> تحفه ای آورده ام، ناقابل است<br /> <br /> زخم را با طنز قاطی می کنم<br /> ادعای گنده لاتی می کنم<br /> <br /> شعر من درد من و زخم شماست<br /> کار آن وا کردن اخم شماست<br /> <br /> میل داری کشف راز خویش را؟<br /> تیز کن گوش دراز خویش را<br /> <br /> من جوانی خنگ و پیزوری شدم<br /> یک دو سالی پشت کنکوری شدم<br /> <br /> بر جوانیّ خودم آذر زدم<br /> خر زدم، هی خر زدم، هی خر زدم<br /> <br /> چون نتایج آمد اشکم شد روان<br /> فحش دادم بر زمین و بر زمان<br /> <br /> دیدم از بخت بد و عقل فلج<br /> گشته ام دانشجوی شهر کرج<br /> <br /> لیک دیدم من که شکر حق سزاست<br /> حکماً این هم قسمت و تقدیر ماست<br /> <br /> می روم آنجا و با لطف خدا<br /> می خورم هر چی کلاس و درس را<br /> <br /> حیف، آمد طعنه از هر سمت و سو<br /> گاومان زایید، آن هم شش قلو<br /> <br /> هر کسی در وسع خود در آن زمان<br /> فحش و لیچاری نمودی بارمان<br /> <br /> مادرم می گفت: &laquo;آخر حیف نان<br /> شد کشاورزی هم آخر رشته؟ هان!&raquo;<br /> <br /> حرف ها را پشت گوش انداختم<br /> ساک خود را روی دوش انداختم<br /> <br /> زود من رفتم به سوی ترمینال<br /> دل پر از اندیشه، کلّه پر سوال<br /> <br /> خوابگاهی بهتر از باغ بهشت<br /> گفتم از شادی خوشا بر سرنوشت<br /> <br /> بوفه و سلف و زمین ورزشی<br /> چهره ها پاک و موجه، ارزشی!<br /> <br /> گفتم اینجا عشق و حالم کامل است<br /> زود فهمیدم خیالی باطل است<br /> <br /> هست دانشگاه تهران بی قیاس<br /> دارد از بهر خودش کلی کلاس<br /> <br /> هست اینجا شعبه ای از کمبریج<br /> البته با مردمانی گیج و ویج<br /> <br /> درس می خوانم، مهندس می شوم<br /> در همین واحد مدرّس می شوم<br /> <br /> رشته هایی غرق شغل و غرق پول<br /> بهر استخدام ما دولت عجول<br /> <br /> می نمایم در همین جا ازدواج<br /> گیرم از دانشجویان خود خراج<br /> <br /> صبح با سرویس دولت می رسم<br /> با کلاس و با ابهت می رسم<br /> <br /> خانه های سازمانی: آخ جان!<br /> پول های آنچنانی: آخ جان!<br /> <br /> مدتی بگذشت، شیرم موش شد<br /> ذوق و شوق اندر دلم خاموش شد<br /> <br /> چون همه ساز جدایی می زدند<br /> حرف رفتن، جا به جایی می زدند<br /> <br /> دیدم اینجا فکر عهد ماضی اند<br /> بچه ها از رشته شان ناراضی اند<br /> <br /> حرف از تغییر رشته می زدند<br /> هر چه می گفتیم: &laquo;زشته&raquo;، می زدند<br /> <br /> معتقد بودند کوشش کافی است<br /> سرنوشت ما همه علاّفی است<br /> <br /> کم کمک ما هم پشیمان می شدیم<br /> آنچه آنان می شدند آن می شدیم<br /> <br /> با نفیر خنده سر می شد کلاس<br /> ساده می گویم، دو در می شد کلاس<br /> <br /> نیم ساعت رفته، آید زمزمه<br /> جمله ی &laquo;خسته نباشید&raquo; از همه<br /> <br /> خیل استادان همه غرق تلاش<br /> لیک این دانشجویان آش و لاش<br /> <br /> قدر استادان نمی دانند هیچ<br /> می دهند افسوس، هی گیر سه پیچ<br /> <br /> می نخوانند این دروس شیک را<br /> جزوه های عهد ژوراسیک را<br /> <br /> نمره را اینجا نه راحت می دهند<br /> کی به سعی و استقامت می دهند<br /> <br /> بر پسرها خشکه است و رشوه است<br /> ما بقی! را چشمک است و عشوه است<br /> <br /> عده ای چشمک چرانی می کنند<br /> عده ای تیکه پرانی می کنند<br /> <br /> عده ای هم نعره هایی بس قوی<br /> می کشند و خب به قول مولوی:<br /> <br /> &laquo;هر کسی کو دور ماند از اصل خویش<br /> باز جوید روزگار وصل خویش&raquo;<br /> <br /> وقت ارزشمند ما چون باد بود<br /> بدتر از دانشجویان، استاد بود<br /> <br /> بود فکرم: هر چه دانشگاهی است<br /> اسوه ی دین داری و آگاهی است<br /> <br /> فکر می کردم که اینجا سنگر است<br /> دیدم اینجا از جهنم بدتر است<br /> <br /> عرف و ارزش ها همه از یاد رفت<br /> آرزوهایم همه بر باد رفت<br /> <br /> بگذرم ای بچه ی ناز و خفن<br /> بشنو ذکر هم اتاقی های من<br /> <br /> چون تعهدنامه را ضامن شدم<br /> در اتاقی فسقلی ساکن شدم<br /> <br /> بر در و دیوار عکس مبتذل<br /> زوج ها همدیگه رو کرده بغل...<br /> <br /> آن طرف یک پوستر از گلزار بود<br /> این طرف هم خانم افشار بود<br /> <br /> گوشه ای یک نوجوان ایکبیری<br /> دور گوشش گوشیِ &laquo;ام. پی. تیری&raquo;<br /> <br /> گوش ها پر گشته&nbsp; از صوت غنا<br /> آه از این خواننده های ناقلا!<br /> <br /> یک طرف سیگار غم در زرورق<br /> یک طرف بُر خورده ایمان با ورق<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> *از خلیل عمرانی است<br /> <br /> عباس احمدی Wed, 25 Jul 2012 05:18:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:2866